Stop Making Sense

Stop Making Sense is een prachtig concert van Talking Heads te bekijken via NPO Start.

Geniet van de opbouw van de sfeer, de band, de energie maar vooral ook van de onnavolgbare David Byrne.
Eerst solo met het prachtige Psycho Killer en daarna met een steeds grotere band alle andere onnavolgbare succesnummers.

Hier een link naar het concert

Hoe muziek werkt

In zijn boek 'Hoe muziek werkt' beschrijft meneer Byrne letterlijk hoe en waarom muziek werkt.

Ook een aanrader!

Dit is nl. een boek waardoor je niet alleen veel leert maar juist bevestigd wordt in iets wat je allang voelt. Hoe muziek werkt van David Byrne is nl. geen handleiding, geen theorieboek, maar een nuchtere en soms bijna klinische ontleding van iets wat voor mij juist altijd lichamelijk is geweest. Muziek begint niet in het hoofd maar in de handen. En vaak in een gitaar. Helemaal in mijn geval.

Byrne beschrijft muziek als een gevolg van omstandigheden. De ruimte, de technologie, het moment, het publiek. Muziek ontstaat niet in een vacuüm. Dat idee raakt me, omdat het precies verklaart waarom een gitaar voor mij nooit zomaar een instrument is geweest. Een gitaar is mobiel, direct en eerlijk. Je pakt hem op en de ruimte doet de rest. Een slaapkamer klinkt anders dan een zaal, een plek aan een kampvuur anders dan een podium. De gitaar past zich aan en jij past je weer aan de gitaar aan.

In het boek fileert Byrne romantische ideeën over inspiratie en genialiteit zonder ze belachelijk te maken. Hij laat zien dat creativiteit juist floreert binnen beperkingen. Dat herken ik. Zes snaren, een hals, hout en /of staal. Meer is het niet. Maar juist die beperking dwingt je tot keuzes. Ritme, aanslag, stilte. Een gitaar liegt niet. Alles wat je speelt is hoorbaar en alles wat je niet durft te spelen ook.

Theorie in de praktijk.

Diezelfde gedachte zie je terug in Stop Making Sense, de hierboven beschreven concertregistratie van Talking Heads. Het is geen bombastische show, geen overdaad aan effecten. Het begint bijna ongemakkelijk kaal. David Byrne die op oude gympies opkomt met een gitaar en een strak ritme uit een drummachine die weergegeven wordt als ouderwetse ghettoblaster die Byrne op het podium plaatst . Stap voor stap wordt het groter, maar nooit onnodig. Alles wat erbij komt heeft een functie. Net als bij een goed gitaararrangement.

Wat me elke keer weer treft aan Stop Making Sense is hoe fysiek de muziek is. De bewegingen, het spel met ritme, het samenspel tussen strak en los. De gitaarpartijen zijn vaak eenvoudig, soms bijna hoekig, maar ze dragen alles. Ze zijn niet bedoeld om indruk te maken, ze zijn bedoeld om te werken. Precies dat is wat Byrne in zijn boek uitlegt en op het podium bewijst.

Mijn liefde voor de gitaar zit niet in virtuositeit of techniek. Het zit in het feit dat het instrument altijd klaar is voor gebruik. Je hoeft niets op te starten, niets te laden, niets te programmeren. Je stemt, je slaat aan en er gebeurt iets. Byrne laat zien dat muziek op zijn best is wanneer het dienstbaar is aan de context. De gitaar is daar het perfecte voorbeeld van.

Hoe muziek werkt en Stop Making Sense voelen samen als één verhaal. Het denken en het doen. Het analyseren en het uitvoeren. Voor mij bevestigen ze iets wat ik al lang weet. Muziek werkt niet omdat het perfect is, maar omdat het past. En soms is een gitaar genoeg om dat te bewijzen.

Dumbarton

Veel later kwam daar nog iets bij. Tijdens een van mijn avonturen in Schotland las ik in een lokaal magazine dat David Byrne een Schot is en is geboren in Dumbarton. Geen openbaring, geen groot inzicht, maar wel een mooi detail dat op dat moment alles even op zijn plek liet vallen. Muziek, landschap, beweging. Lopen en luisteren blijken dichter bij elkaar te liggen dan je denkt. Dat gevoel, dat zoeken naar ritme buiten de gebaande paden lopen, tijd nemen om echt tot jezelf te komen op wat voor manier dan ook komt ook terug in wat ik beschrijf op  BLD Hiking.nl en uiteindelijk in mijn boeken. 

Ik hecht er geen waarde aan dat ik dit las terwijl ik in de trein van Oban naar Glasgow zat maar toevallig was het wel. Ik was op dat moment op de terugweg van een week avontuur in de Schotse Hooglanden naar mijn hotel. Een uur later stopte wij in Dumbarton en daar heb ik in een vorig leven mooie avonturen beleefd maar daarover meer op BLD Hiking.

De timing is toeval maar voor mij valt alles sowieso samen omdat muziek altijd en overal bij je is, ook in Schotland!